Bookcrossing: de wereld als bibliotheek.

Tot voor kort had ik er nog nooit over gehoord maar bookcrossing blijkt toch al sinds 2001 te bestaan.

Bookcrossing is een sympathieke manier om van je boeken af te komen.
De bedoeling is dat je je boeken gratis aanbiedt in openbare ruimte in de hoop dat anderen hier ook plezier aan beleven.

Via een eenvoudig registratiesysteem kun je je boek op de site volgen. Lezers kunnen daar ook hun opmerkingen en complimenten kwijt. Een leuke manier om je boeken een tweede leven te geven.

De maker, Ron Hornbaker, wil op deze manier de hele wereld tot bibliotheek maken.




Vorige week vond mijn eerste bookcrossboek via het GPS-schatzoeken waarbij de schat een boek was. (hier uitleg over het GPS-spel)
Ik voelde me met deze vondst lichtelijk verplicht om 'De Roos' gelijk uit te lezen. Iemand doet tenslotte niet voor niets de moeite.


Sadik Yemni heeft een detective geschreven over een verdwijning van een welgesteld Turks-Nederlands meisje. Haar vader is een zeer succesvolle zakenman en heeft een niet-conservatieve opvoedingsstijl.
Het verhaal speelt voornamelijk in Amsterdam aan het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw.

Naast de normale gang van zaken die in detectives gebruikelijk zijn laat hij ons ook meeproeven van de sfeer die onder Turken leefde aan het eind van het decennium. Ondanks of misschien wel dankzij hun rijkdom voelen de personages uit het boek dat ze tussen twee culturen zitten waarbij ze als jong-volwassenen hun weg moeten vinden. Het verdwenen meisje was lid van een maatschappij-kritische groep die de media in de gaten wilde houden.

"We wilden een reactiemechanisme vormen. In het begin tegen de eenzijdige berichten van de media over ons. Als er een boek of een tijdschrift over de Turken uit zou komen of een film zou worden vertoond, dan zouden we die eerst bestuderen om daarna schriftelijk te reageren op de volgens ons absurde gedeeltes. "

Opvallend in dit kader is overigens dat het woord islam op geen enkele manier een rol speelt in het boek. En dat dit opvallend is heeft waarschijnlijk te maken dat een pré-911en pré-Wildersboek is.

Qua onderwerp spreekt het boek me zeer aan maar ik heb nogal wat moeite gehad met de schrijfstijl.
De personages zijn nogal plat. Het heeft een nogal damesromanachtige schrijfstijl die met macho-taal is doorspekt. De detective is wel erg tevreden met zijn versierkunsten. En de personages zich vaak van dezelfde zinnetje zoals: "ik begrijp het". Maar misschien zoek ik onterecht naar literaire kwaliteit.

Ondanks dat heb ik het boek toch met plezier gelezen en kon ik dit als een echt kado'tje van een onbekende beschouwen. Waarvoor mijn dank.

En wil je het boek verder volgen doe dat via bookcrossing, BCID.nr: 733-5949921

verder lezen:
http://www.bookcrossing.nl/index.php

Sociaal DNA delen op 23andme

Mooi beeld in Gattaca.
Jerome komt ondanks zijn genen niet de (spiraal) wenteltrap op.

In de film SF-film Gattaca (1997) wordt het leven vanaf het begin geconstrueerd en gecontroleerd. Mensen worden gemaakt op basis van de juiste genen. Ouders hebben in die wereld toestemming nodig om kinderen te maken.
Vincent is op illegale manier verwekt (lees: liefdesbaby) en zit nu opgescheept met slechte genen waardoor hij geen astronaut mag worden. De tegenspeler Jerome heeft wel het juiste DNA maar heeft als gevolg van een ongeluk een dwarslaesie.
In een prachtige strakke stijl worden ethische kwesties rond privacy en gezondheid aangepakt. Mooie en aangrijpende film.

Ik moest er aan denken toen ik het bericht van 23andme tegenkwam. Dit bedrijf analyseert je DNA voor slechts $1000,- en zet de resultaten op het web.
En als je een beetje wantrouwend bent dan helpt het ook niet dat Linda Avery een van de directeuren is. Zij is namelijk de vrouw van Google-oprichter Sergey Brin.



De bedoeling is dat de gegevens met anderen gedeeld en vergeleken worden. Je kunt je DNA vergelijken met je vrienden. En als je familie ook hun DNA laat onderzoeken er achter komen waar je je eigenschappen van hebt gekregen.
23andme geeft natuurlijk aan dat er nogal wat privacybeschermende maatregelen zijn maar ik vind het idee dat ik DNA zou vergelijken met vrienden al ver gaan. En ik weet niet of mijn verwanten blij zouden zijn als ze weten aan wie ze welke ziektes hebben verspreid.

Toch was ik na het wervende filmpje van 23andme geboeid omdat heel mooi de geschiedenis van de hele mensheid erbij werd gehaald. 'Een vrouw in Afrika was onze oermoeder'.
Ook werd gezegd dat hiermee de wetenschap wordt geholpen. Dan ben ik al bijna om.
Een database met ieders DNA wat zouden we er niet van kunnen leren?
De New York Times heeft er een leuke rapportage over geschreven. De journalist weet nu bijvoorbeeld waarom hij niet van melk en spruitjes houdt; het zit allemaal in de genen.

Ik was al net zo verbaasd over Wiseline. Op deze site kun je je levensgrafiek neerzetten en publiceren. Frankwatching heeft hier uitgebreid over geschreven dus ik leg het kort uit.
Het komt het er op neer dat je een grafiek van je leven tekent en opfleurt met tekst en foto's. De eerste schooldag, feest, zoen en ook de akelige gebeurtenissen kunnen er op.
Ik denk niet dat ik dit met iedereen wil delen. Ik zou ook de neiging hebben om voortdurend mijn Wiseline te herschrijven omdat het perspectief over vroeger constant in beweging is.

Maar het intrigeert me wel dit soort exhibitionistische fenomenen.
En misschien hoort bloggen ook wel in dit rijtje thuis.


In de Wiseline hierboven heeft de maker het eenvoudig gehouden.

World of Warcraft een veilig laboratorium

Het corrupted-bloodvirus dat in 2005 verspreid was in het spel 'World of Warcraft' , wordt nu gezien als een mooi wetenschappelijk experiment. De spelers gedroegen zich niet altijd zoals verwacht. Ze gedroegen zich op zijn minst opvallend. Enkelen gingen anderen helpen ondanks het grote gevaar voor besmetting wat ze opliepen. Anderen waren vooral bezig zoveel mogelijk spelers te besmetten. Opmerkelijk was dat er ook ook spelers waren die zodra ze hoorden van het virus, zichzelf expres lieten besmetten. Dat dat niet zo ver van de werkelijkheid is bewijzen bijvoorbeeld de bareback-feesten.

In de gebruikelijke epidemieën-modellen wordt nieuwsgierigheid met de daarmee gepaarde risico's niet ingecalculeerd. Misschien tijd voor een bijstelling na het WoWexperiment.
Twijfels over verschil in spelsituatie en werkelijkheid zijn er zeker maar volgens Jeremy Bailenson and Nick Yee van de Stanford University : "it mimics the real world with “stunning” accuracy".
Binnenkort het eerste virus in Second life?

verder lezen:
economist
TechConsumer
Tweakers
TimesOnline