webmasterhulpje

via infocaris

Streetview spectaculair? Probeer yellowBird.

Moesten we een tijdje geleden nog oppassen voor de Google-streetview-auto, nu wordt het pas echt uitkijken voor de yellowBird-camera. Met de gele vogel worden 3D videobeelden gemaakt en bij het afspelen bepaal je zelf met de muis de kijkrichting.

Pas op voor de gele vogel

yellowBird heeft een mooie demo gemaakt waardoor je je op Mysteryland waant.

Toch is yellowBird niet de enige die deze toepassing heeft gemaakt maar voor zover ik weet wel de eerste in Nederland.

Dit speelje is vooral erg grappig en geeft in eerste instantie het idee zelf aanwezig te zijn. Maar wat door het interactieve karakter is gewonnen, zorgt tegelijkertijd voor een verarming aan creativiteit. Want behalve ronddwalen is er van enig narratief element geen sprake.

Maar voor het registreren van feestjes (en festivals) is het erg geschikt omdat je dan zelf kan bepalen hoe lang je welk beeld wilt bekijken. En bewegende beelden van feestende mensen zijn naar mijn mening altijd beter dan stilstaande beelden. Zeg nu zelf, hoe vaak sta jij leuk dansend of etend op een foto?

Terwijl ik zocht naar meer 3D-video's kwam ik dit tegen.

Deze techniek, augmented reality, heb ik voor het eerst gezien bij de donorregistratie, alleen werkte toen mijn computer niet mee.

SpongeBob springt daarentegen vrolijk rond in mijn kamer. Gelukkig zonder geluid want dit ventje kan nogal druk zijn.

Korte films, ware kunst

Alles moet klein, kort en snel tegenwoordig. Bloggen is uit: Twitter is in. Omdat informatie-overload overal om de hoek ligt wordt het tijd voor maatregelen.

Gelukkig zijn er gemakkelijke oplossingen.

Waarom naar lange films kijken als het ook in een minuut kan?

Deze Forest Gumpbewerking vind ik geslaagd omdat het goed weergeeft hoe de wat schlemiele Forest zijn leven leidt zonder dat het sentimenteel wordt. En dat in een minuut neergezet.

De latere Kill Bill heeft dezelfde opzet maar is door het veel hak en smijtwerk vooral als persiflage geslaagd. Eerlijk is eerlijk, in Kill Bill werd ook veel met messen en zwaarden gewerkt.

Gisteren is voor de tweede keer de Dutch Promo Awards uitgereikt. Promo's zijn aankonigingsfilmpjes voor televisieprogramma's. In enkele gevallen zijn het echte kunstwerken.

De gelauwerde Veronica filmmaandpromo is een mooi voorbeeld waarbij Indiana Jones dan weer als Matrix-karakter en later weer als spiderman door de film beweegt. Raad het plaatje is het devies in deze film.

In Watchthetitles wordt zelfs aangeraden om de film te skippen en alleen de titels van de films te bekijken.

Deze films zijn vaak zo creatief dat het de speelfilm overstijgt.

Ik vind de fimpjes het mooist als subtiele verwijzingen de hele film weergeven. In het voorfilmpje van Gattaca is een spel met letters te zien maar ik snapte de verwijzing naar DNA pas nadat ik de film had gezien.

En dat het in Madagascar wat minder subtiel wordt aangepakt mag ook, omdat het swingt.

In Prettyloaded zijn de mooiste inlaadfilmpjes voor games verzameld. Ik was zelf nogal verrast dat ook hier zoveel moeite voor werd gedaan. Je zou het bijna jammer gaan vinden dat het spel geladen is.

Na al die inspannende een-minuutfilmpjes wordt het tijd voor boeken; one-minute-books.

Ik geef hier alvast de hele Virginia Woolf collectie weer.

Life is beautiful and tragic. Let's put flowers in a vase.

Willem van Oranje op Hyves?

Als Abe Lincoln een facebookprofiel had dan zou het er zo uitgezien hebben.



Facebook is de Amerikaanse of beter gezegd de buitenlandse Hyves. (Wij hebben Hyves en de rest van de wereld heeft Facebook.)
Op dit profiel zie je met wie hij bevriend was, wat zijn gemoedstoestand was (depressief, was bekend), wie zijn vijanden waren en wat hij gezegd heeft.
Behalve dat het leuk gemaakt is wordt er op een creatieve manier met geschiedenis gespeeld. En hoe accurater het historische beeld is hoe leuker.




Daarom ben ik er ook voor om een Nederlandse equivalent te maken.
Hoe zou de Hyves van Aletta Jacobs of van Willem van Oranje eruit hebben gezien?





Wat waren de belangrijkste vrienden van Willem, wat was zijn visie, welke citaten kunnen gebruikt worden, bij welke groepen zou hij zich hebben aangesloten?

Of in Hyvestermen:

• Wie krabbelde Willem? (Egmont vanuit het cahot?)
  
• Wie zou hij blokkeren. (Alva denk ik)
• Welke kado's zou hij Anna van Buren geven?
  
• Zou hij zijn site pimpen of was hij te sober?
• Welke groepen zou hij volgen? (De Watergeuzen, Unie van Utrecht)
  
• Alle foto's van zijn kinderen zouden de site aardig vullen.
• Wat zou hij in zijn blog schrijven en wat was zijn favoriete filmpje? (Inname Den Briel denk ik)

Wie durft?
via Phil Bradley

Terughalen verkeerde mail met de undo-knop

Oeps, vergeten de bijlage erbij te sturen. Dit gebeurt me heel vaak als ik een e-mail verzend. Terughalen is er niet bij, wel een excuusmail: "sorry, nu met bijlage.."

Gmail heeft een manier om dit te verhelpen. Via GMail Labs kan een undo-mogelijkheid worden toegevoegd.

Als je daarna een e-mail zend heb je 5 seconden de tijd om deze terug te halen.

Volgens GMail Blog is dat genoeg tijd om er achter te komen of je het fout hebt gedaan.

Ik ben het daar gedeeltelijk mee eens. Het klopt dat ik meestal gelijk weet dat ik een foutje heb gemaakt maar om dan op tijd de undo-knop te vinden is de vraag.

Ik heb deze nieuwe mogelijkheid wel ingesteld en ben benieuwd of ik net zo handig wordt in het het on-versturen van e-mails als het opstellen ervan.

Twitcit, literatuur in 140 tekens

Auguste Macke, Blue Girl Reading

Wie Schrijverdezes een beetje volgt weet dat ze het zichzelf niet altijd gemakkelijk maakt. Ze heeft zichzelf ten doel gesteld om elke dag een stukje te plaatsen en is daar tot nog toe goed in geslaagd. Ze heeft in de bijna anderhalf jaar dat ze blogt bijna 400 stukken geschreven.

Op haar blog beschrijft ze haar bevindingen over literatuur. Ze is daarbij kritisch en bescheiden. Dat zijn nog eens eigenschappen die niet vaak samen gaan maar zorgen daardoor voor een intelligente mix van meningen en discussies.



Sinds kort gebruikt ze Twitter en heeft een leuke nieuwe toepassing gemaakt: De Twitcit.
Op Twitcit plaatst schrvrdzs gemiddeld elke dag een citaat. Vandaag een toepasselijke lente-haiku.

Tweetroman, samen schrijven

In mijn vorige bericht had ik het over gezamenlijk een stripverhaal op het web maken.
Kom ik net twee projecten tegen waarbij via Twitter samen met het internetpubliek een roman wordt geschreven.
Tim Overdiek en Ronald Giphart zijn met de Nederlanse tweetroman begonnen.
(Of via Twittersearch life te zien.)
Iedereen kan meedoen, of is er toch een kleine redactie aan het werk?

Giphart is wel zo eerlijk om te tweeten dat hun idee niet uniek is, maar zoals wel vaker gewoon in de lucht hing.

Dat deed me denken aan mijn post van nu bijna anderhalf jaar geleden waarbij John Malkovich een script met onbekende vrijwilligers wilde schrijven. Iedereen kon stukken inleveren en commentaar geven, maar Malkovich bleef de hand aan het stuur houden. Hij was degene die uiteindelijk de keus voor de scenes maakte.

Inmiddels is de film Snow Angel klaar. Ik moet zeggen dat ik de vormgeving mooi vind, het begin is veelbelovend, surrealistisch, maar tegen het einde ben ik minder geboeid. Het begint met een meisje dat zichzelf in de sneeuw wentelt waarbij ze een engelgelijkende afdruk achterlaat.

Ze wordt begraven, een dubbelganger kust haar en gaat naar haar huis.

Daarna worden er losse scenes opgevoerd welke in de lucht blijven hangen. Waarom zit er bijvoorbeeld een scene in waarbij een man (de vader?) een aardbei in de mond van de moeder (?) probeert te gooien?

De vraag is of Malkovich de verkeerde keuzes heeft gemaakt of dat dit project sowieso tot mislukken gedoemd was door het web 2.0-gehalte?

Of is het gewoon niet mijn smaak en wil ik een te mooi rechttoe rechtaan verhaal?

Malkovich laat nu niet meer zien hoe Snow Angel tot stand is gekomen, welke scenes er ook zijn ingebracht en welk commentaar er door het publiek werd gegeven. Die inhoud is van zijn website gehaald. Had ik het nu maar opgeslagen.
Dat is jammer want ik mis hierdoor de discussie en de inbreng van het publiek. Daar was het toch eigenlijk mee begonnen.