Boekenplank voor multilezer

Ik ben een multilezer en lees zoals het me uitkomt. Ik heb nu zo'n vijf boeken waar ik tegelijkertijd mee bezig ben en laat me leiden door mijn gemoedstoestand. Heb ik zin om me lekker mee te laten voeren, dan ga ik verder met Het lot van de familie Meijer, wil ik me wat verdiepen dan ga ik verder met Congo. Zo maak ik stapeltjes in huis met boeken waar ik mee bezig ben. Maar het overzicht kan ik af en toe wel eens kwijt raken. De stapeltjes verdwijnen wel eens onder kranten en paperassen. Het onderstaande boekenplankje is een prachtig idee.
Nu nog even kijken of ik het kan gaan maken.

via

eLinea en wat ik vind van het nieuwe lezen

Ik geef het toe; ik raak steeds meer verwend door de iPad, ebookreader en smartphone. Wat ik begin dit jaar nog een revolutie vond, vind ik nu al gewoon of inmiddels achterhaald.
Ik heb het over de manier hoe uitgevers proberen hun content aan te bieden.

eLinea in iBooks op epub-formaat

Begin dit jaar is eLinea, het nieuwe lezen, op de etijdschriftenmarkt gekomen. Het idee is heel goed.
Kies uit de content van verschillende gerenommeerde tijdschriften, kranten en internetbronnen je eigen gading en maak zo een persoonlijk e-tijdschrift. Je kunt je bijvoorbeeld alleen abonneren op de buitenlandrubriek van NRC, boekenbijlage Vrij Nederland en de cartoons van Fokke en Sukke. En je betaalt in dit voorbeeld nog geen €7,- per maand en krijgt er ruim 350 artikelen voor terug. De economie- of de sportbijlage die je toch niet leest hoef je niet te betalen en word je ook niet opgedrongen. Aardig idee toch?

  

Vreemd is dat er volgens de informatie op de eLineasite zo weinig lezers per kanaal zijn. Hoezo zijn er maar 18 lezers voor de NRC-binnenland? En Fokke en Sukke, die zijn ten slotte gratis, waarom maar 513 lezers? Kom op mensen, probeer het even. Aan een paar euro kun je geen buil vallen.

Ik heb nu inmiddels een paar maanden eLinea gebruikt. Ik ben er tevreden over maar heb tegelijkertijd ook enkele opmerkingen.
eLinea is in verschilende vormen te lezen, dat is mooi. Het is zowel online te lezen als in epub en pdf's te downloaden. Ik lees zoals het mij uitkomt. Als ik het mijn e-tijdschrift in de trein wil lezen zet ik het op mijn ereader. Thuis lees ik het meestal op de iPad via iBooks en dan in het epubformaat. Dit werkt heel goed. Vreemd is dat bij het downloaden van de content vaak enkele artikelen dubbel worden gedownload. Ik lees het online als ik even snel wil scrollen door de informatie.

Jammer is dat er zo weinig uitgevers het met eLinea aandurven. Het is een aardig begin met: Opzij, Vrij Nederland, NRC en Psychologie maar ik zou graag De Volkskrant, HP/De Tijd, Quest of zoiets als de Viva erbij willen hebben. Durven de uitgevers het niet aan omdat er zo weinig abonnees zijn?
De reden waarom snap ik niet.
Waarschijnlijk is de presentatie voor de verwende iPadgeneratie te droog. De goedkoopste rss-lezer doet het al met meer opsmuk. En iedereen kent Flipboard: de rss-, facebook en weetikveelwatlezer in prachtige uitvoering.
eLinea heeft als voordeel dat het journalistieke content heeft maar dat heeft de eerste de beste krantenapp ook.
De voorbeelden hieronder geven aan wat ik bedoel. Ik hoop dat eLinea haar vorm aanpast Ik gun het ze van harte want het initiatief is hoe dan ook mooi.

Flipboard

Volkskrantapp

rss app my newspaper

Nog een ander sympathiek idee: de vertragingsapp. Uitgevers, o.a Atheneum en Querido, hebben een heel origineel idee gelanceerd om de tijd te doden. Lezen terwijl je wacht. Geef via de app aan hoe lang je wachttijd is en je krijgt een aangepast verhaal aan deze wachttijd aangeboden. Op deze manier word je tien minuten verwend met Haasse, een kwartier met Roosenboom of een half uurtje met Kafka. 

Literair wachten dus. 

Ík moet nog even wachten (welke literaire grootheid helpt mij) op de Androidapp hiervan want het is tot nu toe allen via iTunes te krijgen. 

Hoe werkt het boek?

Over een paar jaar moeten we dit filmpje toch echt aan ons nageslacht gaan tonen.

Korte films, ware kunst

Alles moet klein, kort en snel tegenwoordig. Bloggen is uit: Twitter is in. Omdat informatie-overload overal om de hoek ligt wordt het tijd voor maatregelen.

Gelukkig zijn er gemakkelijke oplossingen.

Waarom naar lange films kijken als het ook in een minuut kan?

Deze Forest Gumpbewerking vind ik geslaagd omdat het goed weergeeft hoe de wat schlemiele Forest zijn leven leidt zonder dat het sentimenteel wordt. En dat in een minuut neergezet.

De latere Kill Bill heeft dezelfde opzet maar is door het veel hak en smijtwerk vooral als persiflage geslaagd. Eerlijk is eerlijk, in Kill Bill werd ook veel met messen en zwaarden gewerkt.

Gisteren is voor de tweede keer de Dutch Promo Awards uitgereikt. Promo's zijn aankonigingsfilmpjes voor televisieprogramma's. In enkele gevallen zijn het echte kunstwerken.

De gelauwerde Veronica filmmaandpromo is een mooi voorbeeld waarbij Indiana Jones dan weer als Matrix-karakter en later weer als spiderman door de film beweegt. Raad het plaatje is het devies in deze film.

In Watchthetitles wordt zelfs aangeraden om de film te skippen en alleen de titels van de films te bekijken.

Deze films zijn vaak zo creatief dat het de speelfilm overstijgt.

Ik vind de fimpjes het mooist als subtiele verwijzingen de hele film weergeven. In het voorfilmpje van Gattaca is een spel met letters te zien maar ik snapte de verwijzing naar DNA pas nadat ik de film had gezien.

En dat het in Madagascar wat minder subtiel wordt aangepakt mag ook, omdat het swingt.

In Prettyloaded zijn de mooiste inlaadfilmpjes voor games verzameld. Ik was zelf nogal verrast dat ook hier zoveel moeite voor werd gedaan. Je zou het bijna jammer gaan vinden dat het spel geladen is.

Na al die inspannende een-minuutfilmpjes wordt het tijd voor boeken; one-minute-books.

Ik geef hier alvast de hele Virginia Woolf collectie weer.

Life is beautiful and tragic. Let's put flowers in a vase.

boek-meme

Hier is die weer, een nieuwe boeken-meme.

De regels zijn:

• Neem het dichtsbijzijnde boek, nu meteen
• Ga naar pagina 56
• Vind de vijfde zin
• Citeer die zin op je blog
• Kopieer deze instructies onderaan de post
• Zoek niet naar een goed boek, mooi boek, maar pak het dichtsbijzijnde

Wat een geluk dat ik van de week het boek Tirza van Grunberg (mijn eerste Grunberg) heb gehaald.

Maar dan de zin:

"Een onderkin ontwikkelde zich."

Tja, dan heb ik een echte schrijver in de buurt en dan doet hij dit.

Ik heb deze meme weer gevonden via Jan Tweepuntnul
Wie volgt?

Lezer af

Ben ik een lezer? Ik heb altijd gedacht van wel, maar tegenwoordig twijfel ik.
Ik lees wel, veel zelfs, maar krijg amper een heel boek uit.
Wat ik lees zijn korte stukken op internet; ik scan, google, volg links en zie zo veel lettertjes voorbij komen.
Maar het predicaat lezer is daar amper op van toepassing.

Schrijverdezes vroeg laatst in een postcommentaar-dialoog of ik iets van Grunberg had gelezen. Tot mijn schaamte moest ik bekennen dat ik alleen enkele columns had gelezen terwijl ik wel nieuwsgierig naar zijn boeken ben. Als dit alleen tot Grunbergs romans zou beperken zou de schade meevallen maar ik heb een heel lijstje schrijvers waar ik eerder over lees dan hun boeken lees.
Dat was vroeger wel anders.

Wat is er aan de hand? Ik heb het natuurlijk druk; sport, blog, studeer, werk en ga uit. Maar dat toch is dat niet het probleem.
De concentratie is weg. De computer is de snoepwinkel met allemaal lekkere hapjes die 'eet mij' roepen en ik kan het amper weerstaan.



Dit verschijnsel kennen meer mensen.
Marjoleine de Vos heeft in haar kritisch stuk over de multitasker een oproep voor de aandacht gedaan.

Niets is heerlijker dan geheel opgaan in wat je aan het doen bent, of dat nu tuinieren is, lezen, luisteren of naar vogels kijken. In plaats van alles tegelijk maar half te doen, is alles achter elkaar enorm veel plezieriger, en efficiënter. (Marjoleine de Vos)

Nicholas Carr zet het in 'is Google us making stupid' nog wat sterker aan.
Het artikel zelf is voor internet-begrippen heel lang (6 pagina's) en illustreert tijdens het lezen al wat het probleem is.
Lange teksten kunnen we niet aan. Hij betoogt dat lezen niet een natuurlijk talent is maar dat we dat door hard werken moeten leren en onderhouden. Dat laatste is door het scannen en snacken van informatie op zijn retour.

De kritieken op dit artikel gaan vooral op Carrs betoonde angst voor nieuwe technologie. Dat de mens daar zijn gebruik op aanpast is niet meer dan logisch.
Voor de boekdrukkunst waren er voordrachtkunstenaars die uit hun hoofd lange voordrachten hielden. Wie kun je daar nu nog om vragen? Laat staan dat iemand er naar wil luisteren.

Maar in plaats daarvan hebben we door de boeken een schat aan informatie gekregen voor iedereen beschikbaar. Hetzelfde geldt voor internet, de mobiele telefoon en tv in sterkere mate.

Toch blijft bij mij de gedachte knagen dat de snoepwinkel die internet heet geweldig is maar dat tegelijkertijd ik ook de andere informatiebronnen moet koesteren.
Wil de eerste Sonja Bakker voor internet opstaan?

Bookcrossing: de wereld als bibliotheek.

Tot voor kort had ik er nog nooit over gehoord maar bookcrossing blijkt toch al sinds 2001 te bestaan.

Bookcrossing is een sympathieke manier om van je boeken af te komen.
De bedoeling is dat je je boeken gratis aanbiedt in openbare ruimte in de hoop dat anderen hier ook plezier aan beleven.

Via een eenvoudig registratiesysteem kun je je boek op de site volgen. Lezers kunnen daar ook hun opmerkingen en complimenten kwijt. Een leuke manier om je boeken een tweede leven te geven.

De maker, Ron Hornbaker, wil op deze manier de hele wereld tot bibliotheek maken.




Vorige week vond mijn eerste bookcrossboek via het GPS-schatzoeken waarbij de schat een boek was. (hier uitleg over het GPS-spel)
Ik voelde me met deze vondst lichtelijk verplicht om 'De Roos' gelijk uit te lezen. Iemand doet tenslotte niet voor niets de moeite.


Sadik Yemni heeft een detective geschreven over een verdwijning van een welgesteld Turks-Nederlands meisje. Haar vader is een zeer succesvolle zakenman en heeft een niet-conservatieve opvoedingsstijl.
Het verhaal speelt voornamelijk in Amsterdam aan het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw.

Naast de normale gang van zaken die in detectives gebruikelijk zijn laat hij ons ook meeproeven van de sfeer die onder Turken leefde aan het eind van het decennium. Ondanks of misschien wel dankzij hun rijkdom voelen de personages uit het boek dat ze tussen twee culturen zitten waarbij ze als jong-volwassenen hun weg moeten vinden. Het verdwenen meisje was lid van een maatschappij-kritische groep die de media in de gaten wilde houden.

"We wilden een reactiemechanisme vormen. In het begin tegen de eenzijdige berichten van de media over ons. Als er een boek of een tijdschrift over de Turken uit zou komen of een film zou worden vertoond, dan zouden we die eerst bestuderen om daarna schriftelijk te reageren op de volgens ons absurde gedeeltes. "

Opvallend in dit kader is overigens dat het woord islam op geen enkele manier een rol speelt in het boek. En dat dit opvallend is heeft waarschijnlijk te maken dat een pré-911en pré-Wildersboek is.

Qua onderwerp spreekt het boek me zeer aan maar ik heb nogal wat moeite gehad met de schrijfstijl.
De personages zijn nogal plat. Het heeft een nogal damesromanachtige schrijfstijl die met macho-taal is doorspekt. De detective is wel erg tevreden met zijn versierkunsten. En de personages zich vaak van dezelfde zinnetje zoals: "ik begrijp het". Maar misschien zoek ik onterecht naar literaire kwaliteit.

Ondanks dat heb ik het boek toch met plezier gelezen en kon ik dit als een echt kado'tje van een onbekende beschouwen. Waarvoor mijn dank.

En wil je het boek verder volgen doe dat via bookcrossing, BCID.nr: 733-5949921

verder lezen:
http://www.bookcrossing.nl/index.php

Zet je tanden er maar in.

Upper cut van Dennis Oppenheim, 1992

Blogged with the Flock Browser

Stiekem op het werk een roman lezen, kan dat?

Ja, dat kan!

De New Zealand Book Council heeft daarvoor een gemakkelijk hulpmiddel gemaakt: Readatwork
Via dit programma worden romans in zakelijke internetpagina's verborgen.
Zo lijkt het alsof je de jaarcijfers van je project bekijkt maar in werkelijkheid lees je bijvoorbeeld Animal Farm.




Nu ben ik de laatste om lummelen, hyven of andere illegale activiteiten op het werk te propageren, maar romans lezen valt daar toch niet echt onder.

Bookcouncil (image) via kwout

Blogged with the Flock Browser