Hoezo is alles eeuwig op internet te vinden?

Meestal schrijf ik over zaken die me gelijk van pas komen maar nu wil ik enkele archiefproblemen van internet beschrijven.

Op internet wordt ontzaglijk veel geproduceerd en geciteerd. Citaten van url's worden vaak verkleind zodat het beter leesbaar is of vanwege plaatsgebrek (Twitter, 140 tekens).

Het idee dat op internet altijd alles te vinden is en informatie nooit verloren gaat is gedeeltelijk waar. 

Hoe gerenommeerd de site ook is, op een gegeven moment zal die er mee stoppen. 

Ook de tinyurl-site heeft niet het eeuwige leven. 

Wat zal er dan met alle links gebeuren? Worden die afgebroken? 

Shrink2One, dat was een handige url-verkleiner, is ook al gestopt met het doorlinken waardoor er informatie verloren gaat.

Tinyarchive probeert het tinyurl-probleem op te lossen door een archief te maken van alle kleine urls. Probleem is dat iedereen heel consequent de kleine url in moet voeren zodat het voor de volgende generaties niet verloren gaat. Een nobele daad maar ze kunnen mij nog geen verklaring geven waarom zij niet eerder stoppen dan tinyurl of archive.com.

The Shifted Librarian schreef in maart over het probleem dat ook het Twitterarchief moeilijk te doorgronden is. De discussies in Twitter, via hashtags (#) gevoerd, zijn na een tijdje moeilijk terug te halen via de gebruikelijke weg. Aan de reakties op haar post te zien zijn er meer mensen die dit probleem proberen te tackelen. Gemakkelijker is op de individuele tweets terug te vinden of te archiveren maar om de conversaties netjes bij elkaar te houden is wel een probleem.

Omdat sites vaak veranderen zijn links niet altijd betrouwbaar. De site die je linkt kan er over een tijd er heel anders uitzien omdat de site er inmiddels heel anders uitziet. BackupURL zorgt ervoor dat dit niet gebeurt. Zet de link op hun site en zij vertonen de site netjes zoals jij die hebt gevonden, ze maken als het ware een foto van de site. 

Zou dat geen goed idee zijn voor links in wetenschappelijk artikelen?

Nu hopen dat BackupURL  het eeuwige leven heeft.

Tijdbalk Nationaal Archief slecht te vinden

In het kader van de Week van de Geschiedenis wil ik graag de tijdbalk van het Nationaal Archief belichten. Maar voordat ik die kon vinden moest ik wel wat zoekwerk verrichten.


Ik ben deze tijdbalk namelijk niet rechtstreeks via het NA op het spoor gekomen maar via TimeRime, de open, sociale tijdbalkmaker. Iedereen kan zijn eigen creaties hier neerzetten en commentaar wordt gewaardeerd.

In TimeRime kwam ik een tijd geleden al de mooie tijdbalk tegen van Albert Koevoet. Het handelt over de Nederlandse geschiedenis en heeft het archiefmateriaal van het Nationaal Archief gebruikt; wat overigens niet vreemd is want Koevoet blijkt daar een functie te hebben.

In de tijdbalk worden 91 documenten getoond, de context wordt via een verhaal, jaartallen en links weergegeven. De documenten zijn er via foto's aangehangen. Mooi om rond te struinen.


Sint-Elisabethsvloed, 1421

Nieuwsgierig geworden ging ik op de site van het NA om hun tijdbalk te bekijken maar zowel via hun eigen zoekfunctie noch via hun menu was niets te vinden.



Vreemd.
Google moest er aan te pas komen om de NA-tijdbalk te ontsluiten die inhoudelijk als twee druppels water lijkt op die van Koevoet.
Blijkbaar wordt terecht het werk van Koevoet gewaardeerd maar vreemd vind ik dat het zo slecht op hun eigen site gepropageerd wordt.



Dus Nationaal Archief: zorg dat jullie eigen werk ook beter te ontsluiten is.
En anders posten we het maar via weblogs. :-)

Spudu, nieuwe studentenzoekmachine

Sinds gisteren is de studentenzoekmachine Spudu online.
Spudo leidt je rechtstreeks naar de meest gewilde sites van de jongeren van nu ontworpen door een 19-jarige student.

Edo van Royen: "De grap is dat de internetgebruiker eigenlijk helemaal niet wíl zoeken, maar zo snel mogelijk vinden. Daarom is Spudu minimalistisch ontworpen, zónder fratsen."

Mooi Edo.

via eKudos gevonden

Het web weet of je man of vrouw bent.

The Library of Congress

Ik ga er van uit dat ik me tamelijk sekseneutraal op internet begeef. Ik lees over nieuws, boeken, internet, wandelen, vakantie enzovoorts.
Ik ben niet geïnteresseerd in mode maar ook niet in de meest ingewikkelde technische snufjes.

Mikeonads beweert dat hij uit mijn bezoekersprofiel mijn sekse kan detecteren.

Ik was nogal sceptisch omdat ik nogal veel sites bezoek. Veel sites die ik bezoek vind ik niet eens de moeite waard en worden die ook meegeteld?
Veel sites bezoek ik via links die door mannen zijn gemaakt en dus 'mannelijk' genoemd zouden kunnen worden. En veel bezochte sites worden waarschijnlijk mannelijk genoemd omdat ze een wat nerd-achtige uitstraling hebben.

Dus ik bereidde me op een sekchange-vonnis en als vrouw vind ik dat toch jammer.

Groot was mijn verbazing dat volgens Mike ik 77% vrouw ben, pfft gelukkig.




Maar hoe doet hij dat?
Als uitgangspunt gebruikt hij de Amerikaanse database Quancast.
Quancast maakt gebruikersprofielen van websites. Dus het is een kwestie van tellen of een site meer vrouwen dan wel mannen trekt.

Quandcast geeft de verhouding mannelijk vrouwelijk via een cijfer weer. Het cijfer 1 is sekseneutraal, boven de 1 mannelijk en er onder vrouwelijk. YouTube is met het cijfer 1 neutraal, Flickr is met zijn 1.15 mannelijk en Gmail met het cijfer 0,9 vrouwelijk.
Van de sites zoals Nasa.gov snap ik dat die een cijfer 1.38 hebben gekregen maar ik begrijp niet waarom Gmail vrouwelijker publiek aanspreekt. En Yahoo blijkt ook een 0,9 te krijgen. Heel apart.

Misschien kunnen de Wiskundemeisjes meer over deze cijfers zeggen want ik blijf mijn twijfels hebben over de getallen.

Nadat Quandcast de cijfers heeft ophgehoest is de volgende stap mijn browsergeschiedenis vergelijken met de database.
En dan komt er het eindoordeel uit.

Hoe vrouwelijk of mannelijk browsen jullie?


links
Oorspronkelijke plek van het script: Azarask
Petesearch heeft op Mikes script weer verder geknutseld en heeft er een wordcloud van gemaakt.

Big Google

Gisteren kondigde Google aan inmiddels een biljoen pagina's te indexeren.


Het Amerikaanse triljoen is overigens in het Nederlands biljoen.
Ach biljoen, triljoen, potato, potato...
Dit getal is zo groot dat het bijna niet voor te stellen is. 1.000.000.000.000!

Google is dan wel de grootste maar dat betekent niet dat Google de allesweter is.
ZbDigitaal relativeert de kennis die Google genereert en met de link naar The Google Dilemma wordt dit nog eens mooi uitgelegd.
gevonden via Phil Bradley

Simpel zoeken in Flickr

Eenvoudig zoeken in de fotosite Flickr met de Tag Search Browser en is mooi vormgegeven bovendien.



Vul een zoekwoord in en er komen foto's tevoorschijn met daarnaast andere gerelateerde woorden. Zoek je op Koninginnedag dan geeft tagsearch als nieuwe suggesties: queensday, Netherlands, Beatrix, orange enzovoorts.
Een mooie brainstormhulp.

Gevoelens op Twitter: Twistory .

Ik heb wel een Twitter-account, en zelfs een follower.
Ik ben bang dat ik deze follower er teleurstel. ;-)

Ik ben geen echte een twitteraar, heb een praypaid-telefoon en ga op internet eerder bloggen en mailen. Bloggen en mailen is tegenwoordig al zo 2007 (2006, 2005?) en Twitter gaat er ook uit volgens Rapidstage. Ik moet een beetje opschieten dus.

Twitter lijkt op chatten, maar dan meer. Je kunt urls toevoegen, (on)bekenden zoeken en volgen. Het meeste voordeel zie ik om op evenementen te twitteren en op die manier meer mee te krijgen van het geheel.

Het leuke is dat steeds meer verschillende diensten aan Twitter gekoppeld worden.
Twistory
Twistory is een heel mooi voorbeeld. Het laat de gemoedstoestand van de twitteraars zien. Het programma scant alle tweets op de woorden:
Love, Hate, Think, Believe, Feel en Wish.
Klik op de woorden en je ziet life de zinnen over love, feel aan je voorbij gaan. Dat dit speeltje op Wefeelfine lijkt is geen wonder, het was de inspiratiebron. Mooi werk.

Een ander mooi voorbeeld is Twist. Vul hier verschillende zoekwoorden in en Twist gaat zoeken hoeveel er over gezegd wordt. Hoeveel wordt er op dit moment gezegd over 'mooi weer' 'slecht weer' en 'koninginnedag'? Met kleurtjes is de vergelijking simpel.





Summize zoekt ook in Twitter maar doet dit uitgebreider dan de vorige zoekmachines. Naast een taalooptie en zoeken van en naar de maker van de tweet, kun je ook zoeken in gemoedstoestand: Positive :) of negative:(


Tenslotte nog TweetStats. Hier kun je je eigen tweets in statistieken vinden; hoeveel post je per uur, week, maand in een mooi grafiekje.

De beste links over Twitter
De kracht van Twitter van Erwin Blom
Twitter in Plain English
Twitter in Plain English ondertiteld

Wat vinden Japanners mooi?

Regelmatig ben ik opzoek naar beelden op het net. Vaak doe ik dat met Engelse of met Nederlandse termen. PanImages zoekt in andere taalgebieden van Japans tot Esperanto en stuurt die vertaling door naar Google-images of FlickR . En zo zie je bijvoorbeeld wat Japanners mooi vinden.



mooi voor Japanners

Niet zoeken en toch vinden

Vrijdag in Searchengineland een artikel over de behoefte aan zoeken door middel van serendipiteit. Met andere woorden: vinden wat je niet zoekt.

Ik vergelijk het met het kopen van kleren. Soms weet ik precies wat ik zoek, een bruine broek voor een feest bijvoorbeeld. Dan wil ik graag snel naar de broeken doorgesluisd worden. Maar soms weet ik het niet en wil niet lastig gevallen worden met vragen over wat ik wil kopen. "Ik kijk even rond."

Tot nu toe hebben de zoekmachines zich gericht op vinden wat je zoekt, maar nu evolueert het web steeds meer als een kennisnet. De web2.0 applicaties zijn daarbij behulpzaam, maar volgens Searchengineland is dit pas het begin. Ik heb zelf al veel moois op het net gevonden zonder dat ik er naar zocht. In dit verband wil ik de Whonu-site promoten die aardig wat zoekopties bij elkaar heeft gezet en daardoor ideeën genereert.

Maar soms raak ik toch geïrriteerd bij het zoeken van heel specifieke onderwerpen of bij het zoeken Nederlandse sites. De web2.0 technieken zijn dan vaak niet toereikend omdat eenvoudigweg te weinig mensen schrijven en citeren, terwijl ik weet dat er meer moet zijn. De typisch zoekmachines voldoen niet omdat die gericht zijn op hun eigen land en taalgebied. Zou de positieve toekomst van Searchengineland ook op dit soort problemen oplossen?