Niet zoeken en toch vinden

Vrijdag in Searchengineland een artikel over de behoefte aan zoeken door middel van serendipiteit. Met andere woorden: vinden wat je niet zoekt.

Ik vergelijk het met het kopen van kleren. Soms weet ik precies wat ik zoek, een bruine broek voor een feest bijvoorbeeld. Dan wil ik graag snel naar de broeken doorgesluisd worden. Maar soms weet ik het niet en wil niet lastig gevallen worden met vragen over wat ik wil kopen. "Ik kijk even rond."

Tot nu toe hebben de zoekmachines zich gericht op vinden wat je zoekt, maar nu evolueert het web steeds meer als een kennisnet. De web2.0 applicaties zijn daarbij behulpzaam, maar volgens Searchengineland is dit pas het begin. Ik heb zelf al veel moois op het net gevonden zonder dat ik er naar zocht. In dit verband wil ik de Whonu-site promoten die aardig wat zoekopties bij elkaar heeft gezet en daardoor ideeën genereert.

Maar soms raak ik toch geïrriteerd bij het zoeken van heel specifieke onderwerpen of bij het zoeken Nederlandse sites. De web2.0 technieken zijn dan vaak niet toereikend omdat eenvoudigweg te weinig mensen schrijven en citeren, terwijl ik weet dat er meer moet zijn. De typisch zoekmachines voldoen niet omdat die gericht zijn op hun eigen land en taalgebied. Zou de positieve toekomst van Searchengineland ook op dit soort problemen oplossen?

Klaar!

wwwdotcom.com

Schrale troost voor Harry Potter fans

Harry Potter is al een beetje uit het nieuws, dat is niet voor niets volgens de onderstaande quotes. Uit: overheardinnewyork

hyven en toch privacy?

Gelezen op AD.nl: "Zo werd een medewerker van een zorginstelling in Heerenveen deze week geschorst omdat ze haar werk met verstandelijk gehandicapten op Hyves vergeleek met dat van een oppasser in een dierentuin".
Ten eerste snap ik de werkgever goed. Je kan een werknemer van je instelling die dit soort uitspraken doet moeilijk handhaven. Daarbij snap ik ook de naïviteit van de hyvers ook niet. Sinds kort ben ik ook lid van Hyves, maar met grote twijfel of ik het wel wil. De krabbels die anderen bijvoorbeeld voor mij schrijven kunnen door iedereen geschreven worden, vreemd. Wat hebben anderen te maken met post aan mij gericht of wat ik aan anderen krabbel? Is dit een vorm van exibitionisme die massaal om zich heen grijpt? Ik kan zomaar bij onbekende hyvers alles over hun leven lezen en dat gaat in sommige gevallen ver. 'leuke' foto's waarin mensen zichzelf dronken etaleren, dat kan leuk zijn voor je beste vrienden. Maar niet voor de hele wereld, laat staan voor je eventuele clienten, medewerkers, vage kennissen en werkgever niet te vergeten. Gek dat er aan de andere kant zoveel mensen een geheim nummer hebben. Of zijn dat juist de mensen aan het andere eind van het spectrum? Ik zou dit graag in de statistieken terugzien. Nu is het wel zo dat je zelf beslist wat je in je profiel zet bij Hyves. Maar heb ik ook invloed op wat mijn vrienden schrijven over/voor mij? ( sorry vrienden) Wie wil wat steekproeven nemen?

Prachtig filmpje over de toekomst van de privacy:

informatieoverload-cursus

Frankwatching heeft een interessant artikel over informatieoverload en er mee om te gaan. Hij doet het aan de hand van het overdonderdend aantal medische blogs die er zijn op het net. Feeds zijn een handig hulpmiddel, maar wat als het aantal feeds te veel zijn? Een suggestie is de wisdom van crowds te gebruiken. Web 2.0 technieken dus. Nu ben ik geneigd om daar voor een gedeelte in mee te gaan met een restrictie: wisdom of the crowds vermenigvuldigen met het aantal jaren dat the crowds het artikel nog steeds waardeert. Volgens mij zijn de foolishness of the crowds, trends geheten, op deze manier gereduceerd.
Hij heeft overigens een handig OPML-bestand van de (volgens hem/ crowd) interessantste medische blogs toegevoegd.

computer chronicles op archive.org

Op archive.org zijn mooie staaltjes oude computergeschiedenis te zien. Ik heb net gekeken naar een documentaire over Gary Kildall, een computerpionier. Mij niet bekend, waardoor ik tijdens het bekijken van de documentaire regelmatig het gevoel kreeg naar een fake-documentaire te kijken. Dit gevoel werd sterker toen hij werd beschreven als stoere cowboyman die graag vloog, dook en mooie auto's reed en door Bill Gates te grazen was genomen. Dit alles in nostalgische Amerikaanse stijl. Die Amerikanen kunnen er wat van.

hou je van statistiek?

Eurofound heeft haar database aangepast. Hier is informatie te vinden over onderzoeken op het gebied van gezondheid, werk, inkomen enzovoorts in Europa.

Maar vergelijk de presentatie eens met de oude Gapminder. Die is toch een stuk aantrekkelijker. Al is het de vraag in hoeverre je de hoeveelheid internetgebruikers met kindersterfte kan vergelijken zoals je in de Gapminder kan doen.